پاينده باد ايران

از خيلی پيش، از زمانِ بسيار دور، از گودترين و تاريکترين جایِ تاريخ، از زمانی که آريايی‌ها به ايران زمين آمدند، از آن زمان که رويدادهای تاريخ در پشتِ مه تيره‌ای پنهانند و تنها سايه‌شان پيدا است، ايرانيان مهر و ناهيد را نيايش می‌کردند و پيرو آيينِ مهر يا کيشِ بغاني بودند.

ناهيد - ناهيد يا آناهيتا (اَ اَهيتَ = ناپليد = بی گناه = معصومه)، ايزدِ زن، ايزدِ آبها، که او را از پل‌های دختر که به نامِ او ساخته شده اند مانند: «پل دخترهای» ميانه، تنگه ملاوی، تالاب رود (رودِ تالار مازندران)، در خراسان، روی رودخانه‌ی زرين رود (قِز کُرپی) در جنوبِ مراغه و جاهای ديگر، همچنين از پرستشگاه‌های او در کنگاور، تراز ناهيد در خاورِ ساوه، بی بی شهربانو در ری و بيدخت (بِ‌یْ = بی = بغ + دُخت) در خراسان و جاهایِ ديگر، در بخشيدن «چنبرِ شاهی» به نرسی، پادشاهِ ساساني در نقشِ رستم می‌شناسيم. ساسان پدرِ بابک، پدرِ اردشير، بنيان گذارِ شاهنشاهيِ ساساني، موبدِ پرستشگاهِ ناهيد در شهرِ استخرِ فارس بود.

مهر - آيينِ مهر يا کيشِ بغاني را که ريشه‌ی آن نيايشِ آفتاب است، نخستين آريايی‌هايی که به ايران زمين، هندوستان و آسيایِ کوچک کوچ کردند، همراهِ خود آوردند (در کاوش‌های آناتولی هم سرودِ دلچسبی از آرينا Arinna الاهه‌ی آفتاب و سروَرِ ايزدان پيدا شده که از هتيت‌ها بجا مانده است). نيايشگرانِ آفتاب که در دورانِ باستان به ايران زمين و آسيای کوچک آمدند سه گروهشان بنام بودند:

کاسپ‌ها، هاتی‌ها که هتيت Hethit نام گرفته اند و ميتانی‌ها Mitanni.

رونويسی شده از کتاب «بغ مهر» نوشته‌ی «احمد حامی»