يكشنبه، ۳۰ آذر ۱۳۵۸۶
مهر نيايش
بزرگ و نيک و پيروز باد مينویِ مهرِ ايران زمين، داورِ بسيار شنوای بسيار بينایِ بسيار راستِ تيزهوشِ تيزبين.
خوشا آفريدهگارِ دانا را.
فراگزيدهام دينِ مزديسنا را که آورندهی زرتشت است و کيشی است که نکوهندهی خدايانِ دروغين پنداری و ستايشگرِ آفريدهگارِ دانایِ يکتا است. درود و ستايش و خوشباد و نيايشباد، مهرِ پيوندگارِ جان و جهان*، پرورندهی تن و رامش بخشِ روان را.
میستاييم مهرِ پيوندگار جان و جهان را، که راست گفتار و پر آوازه است. بسيار شنوا و بسيار بينا است. خوش پيکر و بلند بالا و دوربين و نيرومند و بيخواب و هميشه بيدار است.
میستاييم مهرِ پيرامونِ کشور، مهرِ درونِ کشور، مهرِ بيرونِ کشور، مهرِ بالای کشور، مهرِ پايينِ کشور، مهرِ پيشاپيشِ کشور، مهرِ پسينِ کشور و مهرِ هستی بخشِ بلند پايه جاويدانِ پاک را.
با برسمِ از درخت چيده میستاييم ستارهگان، ماه و خورشيد و مهرِ همهی کشورها و کشورمدار را.
برای فروغ و شکوهی که مهر، پيوندگارِ جان و جهان دارد و برای رامش و بهنشينیايی که به ايرانشهر میبخشد. میستاييم مهر را، مهرِ پيوندگار جان و جهان را.
بشود که مهر برای ياریِ ما آيد.
بشود که مهر برای بهکامیِ ما آيد.
بشود که مهر برای شادمانیِ ما آيد.
بشود که مهر برای آسودگیِ ما آيد.
بشود که مهر برای آمرزشِ ما آيد.
بشود که مهر برای تندرستیِ ما آيد.
بشود که مهر برای نيرومندیِ ما آيد.
بشود که مهر برای پاکیِ ما آيد.
نيرومند و بسيار نيرومند و سزاوارِ ستايش است مهر، آنکه در جهان مادی هرگز فريب نمیخورد. مهری که پيوندگارِ جان و جهان است.
نيايش میکنيم و میستاييم با آبِ زور، مهر را که زورمندترين و سودبخشترين آفريدگان است. با مهر و درود به سوی مهر میرويم و میستاييم با سرودهای نيايش و آبِ زور و با هومِ آميخته به شير و با زبانِ دانش و گفتارِ ورجاوند و سخن و کردارِ راست، مهرِ پيوندگارِ جان و جهان را.
آفريدگارِ دانا، مردان و زنانی را که برابر آيينِ شايستهی راستی و پاکی رفتار کنند میشناسد. درود به اين زنان و مردان باد. درود و ستايش و نيرومندی و زور و آفرين باد به مهر، پيوندگارِ جان و جهان، مهر بسيار دانای، بسيار شنوای، نامور، پرورندهی تن و رامشبخش روان.
- «مهر نيايش» از کتاب «خرده اوستا»، برگردان «دکتر حسين وحيدی»
- * واژه «واوروگئويئوای توايش (وَ، او، رو، گَ، اُ، یَ، اُ، ای، تو، ايش)» که صفتِ مهر است و مترجمان آنرا «مرتعهای وسيع» ترجمه کردهاند و همه جا نوشته میشود: «مهر دارندهی مرتعهای وسيع»، که درست نيست. اين واژه از دو واژهی «گئو» بمعنی جان و جهان و «يئو» که در واژهی «يوغ» و «Yoke» انگليسی و «Jock» آلمانی بجا مانده و به معنی پيوند است، ساخته شده است. «واورو» به معنی بسيار وسيع است. پس ترجمهی واژه میشود: «پيوندگار جان و جهان» که فروزهی مهر است.
- رونويسی شده از کتاب «بغ مهر» نوشته ی«احمد حامی»